Non sei se foi no instituto ou xa na facultade onde aprendín que o Brasil era, grazas ás súas orixes migratorias, o país máis cromático do planeta. E as imaxes non deixan lugar para a dúbida: do negro farandol ao albino finlandés, o cabelo das meninas da balada é sempe lindissimo. Ai se eu as pego …!!!

Por primeira vez en séculos, a lusofonía desbanca á saxofonía nos charts do reino de España. Nantronte mesmo, dúas repoñedoras do gadis colocaban a mercancía ao ritmo pega-dizo do novo megahitxi tropicalista. E isto acontece nun territorio moi hostil a todas as cadencias sonoras foráneas (mesmo ás foráneas propias).

Con todo, o aspecto máis interesante do tema que nos ocupa é o relativo á semántica comparada. Bótenlle unha ollada á versión con lexendas:

Como poden comprobar, a letra está inzada de falsos amigos:

-Pegar non é o noso bater pero tampouco o coger arxentino; aínda así, a carga hormonal resulta obvia para calquera espectador minimamente atento.  O condicional non fai senón reforzar a carácter apremiante do desexo: aiiiii!!! se te pego esta noite, te cojo hasta caermos muertos. O público asistente é plenamente consciente deste feito e así o manifesta sen pudor a través da linguaxe non verbal.

-En portugués da Galiza, delícia non funciona nunca como vocativo; e, dende logo, non ten nada que ver co choio erótico. En ambientes moi formais é posible que a xente recorra a lirismos tipo “me matas, preciosa” pero o máis habitual en língua coiné sería algo así como “joder, tía, cómo me pones!!”. As nosas delicias son case exclusivamente gastronómicas ou como moito, meteorolóxicas: “este sol en decembro é unha delicia”.

-Balada ten un significado cuase-antónimo na colónia. Un fica coa impresión que alá confunden a balada coa lambada. En todo caso, parece claro que en Sao Paulo, Álex Ubago non balaría.

-Das galeras non vou dicir nada porque lles teño unha fobia terríbel en ambas as súas dúas acepcións.

-Finalmente, digan o que digan, o tema comeza así: moça, moça, assim você me mata. Algúns tradutores escoitan un pronome da primeira persoa do plural que para maior desconcerto, faise equivaler ao noso segundo do singular. Una explicación reintegrata quiero. De calquera xeito, a miña versión cadra moito mellor co espírito folkpopeiro da tonada.

O caso é que o Brasil está na moda. Máis que de emerxencia, a súa economía é de erupción. Hai uns días, o país do carnaval ultrapassou aos fillos da grandísima Gran Bretaña na competitiva carreira polas medras. Para min, aquela unión de estados federativos segue a ser unha colorida favela inserida no medio dunha exhuberante floresta. E polo que me contan as miñas fontes e máis o google maps, os meus prexuizos non andan moi errados. Só que agora é tamén un paraíso para os profisionais emprendedores, sobre todo para os do alén miño. Seica alí todo está por facer e aquí, en cambio, o labor é basicamente de remodelación porque os materiais non resisten o paso do tempo. As casas vellas non dan máis que problemas. Por exemplo, Portugal continúa e estar moitísimo máis humanamente desenvolvido ca súa ex-provincia pero como alí os pobres non dan tanto a vara, os gobernos poden adicarlle todo o seu tempo a aqueles que verdadeiramente levantan un país: as clases mediocres. E os bos aires non veñen só do Rio de Janeiro senón tamén do Río de la Plata. E pensar que hai só 10 anos, a corriente era alterna (ou viceversa ou cómo se diga). Iso si, se vostede é empregado de mesa ou costureira de Zara, mellor déixese estar.

Eu ben sei que o turbocapitalismo é unha delícia (e unha ledicia) para a maior parte das xentes habiten éstas Groenlandia ou Samoa Occidental. E , por outra banda, non son ninguén para me entrometer en praceres alleos. Pero permítanme apenas un conselliño: por favor, teñan moito coidado aí fóra cos falsos amigos.

Pcpi é o acrónimo de programa de cualificación profesional inicial. Os participantes neste novo experimento pedagóxico son corredores de fondo: chegan aos 16 anos sen teren aprobado, na maioría dos casos, o primeiro curso da educación secundaria obrigatoria. O seu ninismo militante forza as autoridades a ceder parcialmente á chantaxe de cerebros caídos; por iso, os anos académicos redúcense a cuadrimestres e as asinaturas a módulos: socio-lingüístico, científico-matemático e de comunicación. Teoricamente, esta formación zip complétase coa práctica adquisición dos rudimentos dun determinado oficio (soldador, electricista, pasteleiro). En realidade, trátase da última oportunidade que o sistema ofrece aos chavos para obteren o certificado da Eso e ficaren, así, dentro dos límites da clase subalterna. De non aproveitala, pasarán, con toda seguridade, á reserva.

Obviamente, este tipo de ensino semi-personalizado é prerrogativa case absoluta do sector público. Só os centros concertados xeridos segundo a disciplina castrense ofrecen algún tipo de esperanza para aqueles desventurados pais de clase media aos que o destino, sempre caprichoso, lles xogou unha mala pasada.

Hai un principio moral básico que debe rexer tanto a actuación individual como o proceder dos organismos corporativos: a competitividade. Os palistas, os capateces forestais, os negociados, os consellos de administración, os médicos, os tertulianos e mesmo os filólogos deben traballar día a día para mellorar os seus ratings. O método de Newton de esperar a que che chegue a inspiración debaixo dunha maceira só serve para crear parados. De nos apartarmos da ortodoxia, os riscos que corremos son gravísimos; como o de confundir os despachos coas gasolineiras. Segundo as miñas fontes, que son tan confiables como as de Lidia Lozano, os xornais galegos reciben subsidios de Política Lingüística por publicaren cousas en vernáculo. Non é éste o momento de analizar as consecuencias estremadamente negativas que para os orzamentos públicos teñen semellantes e discriminatorias medidas de discriminación positiva. Quero chamar a súa atención, en cambio, para os clamorosos fallos de auditoría interna. A ninguén debería sorprender o desleixo dos funcionarios da consellería pero qué pasa coa Voz; acaso carecen de (libro de) estilo?. Vexamos o que viu un profano na materia.

-pronto, encabezamiento, bobada, colegir son españolismos trasplantados sen ningún tipo de profilaxe.

-a primeira ollada e ás ocultas non sei o qué son porque eu son o típico que confunde ver con mirar.

-a colocación dos pronomes é, no mínimo, hiperenxebrista: non só entrevistouse, segundo próbao a historia de forma contundente.

-a utilización dos tempos compostos merecería algún tipo de sanción administrativa: haberse entrevistado, habelo feito, haberse aberto.

-o uso aleatorio/arbitrario de determinados signos de puntuación: ¡e xeneralizada!, decatámonos/decatámosnos (¿???????!!!!!!!!!)

-en galego inventado qué, cando é pronome interrogativo leva til e quen recibe a alguén oficial e publicamente, faino sen a máis mínima vontade de que o contacto permaneza no segredo. Ou senón, non o fai; ou non debería facelo, va.

-o texto fai gala dun indisimulado basquismo si yo estaría en Nueva York, subiría por las escaleras el empire state vs. Cabe dicir o mesmo do presidente da Xunta e de quen, como el, recibirían ao empresario…

-a galeguización unilateral do apelido do ministro é igual de radical que aquel exabrupto de Carod-Rovira pero ao revés.

E todo isto sen termos en conta esas lúbricas argumentacións tamén inversas. Total, que ben sexa porque o autor é un ácrata que despreza intencionadamente as normas, ben porque o negro non fixo o que tiña que facer, o caso é que o módulo de comunicación vainos quedar para setembro. E, por moi doloroso que resulte, haberá que ir pensando tamén, en medidas de inmersión lingüística.

Na revista Qué leer (por certo, parece ser que non hai nada anterior a 2.009 que pague a pena ler) un tal novo autor chamado Alberto Olmos di que no 15-M hai demasiados i-phones. Podo confirmalo e confírmoo. E non só i-phones. O sábado, na manifestación de Vigo, puiden ver Canons periscópicas, Lacostes ubicuos, Converses de 100 euros e mesmo lentes de sol de Versace. Só vin un policía; no cruzamento da Gran Vía con Urzáiz. Corpo definido, ollos océano mar e melenita. Un in-dig-na-do de mediana idade pregúntalle onde están o resto dos seus compañeiros; e el responde, servicialmente, que os mandos preveran/previran a asistencia duhas 1.000 persoas e por iso só mandaran 2 patrullas. Excuso dicir que os alí congregados sobrepasaban con moito os 2 millóns de persoas. O momento máis emocionante foi cando lles gritamos a uns vellos intereconomistas que, sentados sen pudor nunha terraza, nos desafiaban cunha mirada joseantoniana: a ti, a ti, a ti también te roban, a ti, a ti, a ti también te roban.

Cando todo rematou fomos tomar algo a La Moreneta. O camareiro, por certo, un impresentable; cando nos queixamos da tardanza en nos atender nos sofás ikea de fóra, espetou: y qué pensáis! que llevo desde las 8 de la mañana tocándome los cojones o qué? Faltounos isto pa deixalo alí plantado!!

Mentres dormiñica perante a pantalla, miña avoa (cítoa a cotío aquí porque ela forma parte xa do patrimonio inmaterial da humanidade) replica a un Rajoy pre-presidencial:

-A tía Antonia, oíches!! .

Cando estaba en 1º de Bup, xogaba no equipo de cadetes de futbito da miña parroquia. Un día o ello gañoulle o partido ao superego: tiven unha erección involuntaria nas duchas, diante de vinte e pico adolescentes máis. Felizmente, os insultos (maricón, pervertido, porco) axudaron a rebaixar axiña aquela tensión insoportable. Un dos que máis me axudou naquel espiñento episodio foi josiño, o meu compañeiro de pupitre e amighiño del alma dende parvulitos; cando o saudei ao día seguinte pola mañá no instituto, ameazou con fostiarme darriba abaixo se lle volvía dirixir a palabra. Tras varios centos de miles de pesetas en terapia, finalmente fun quen de controlar a pulsión automutiladora xurdida a raíz daquel percance.

Outro día, 15 anos despois. Alguén, axeonllado nas baldosas do cuarto escuro se afana en facerme un blowjow de manual. Suxiro ir a unha cabina para acabar o choio; cando saimos ao corredor e as nosas miradas se cruzan, a pirola de josiño é o espello da súa alma.

Se non existisen as ereccións involuntarias nin a homofobia nin o machismo ou se o meu código xenético non fose tan deficitario en fortaleza emocional, xamais podería ter saboreado o dóce pracer da vinganza.

Por suposto, era imposible conectar os puntos e mirar cara ao futuro cando tiña 14 anos pero resultou moi evidente cando mirei cara atrás 15 anos máis tarde. Non podes conectar os puntos mirando cara adiante; só podes facelo se miras cara atrás. Así que vostedes teñen que confiar en que os puntos se conectaran algunha vez no futuro. Teñen que confiar nalgo: o barça, intereconomía, o facebook, a marihuana, o que sexa. Porque a certeza de que os puntos se unirán halles dar a confianza para seguir os pulos de seu corazón mesmo se os levan a nichos de mercado inexplorados.

A miña segunda historia é sobre o amor e a perda. Eu fun afortunado; sempre souben o que quixen facer: traballar en Catro Rodas. Ao principio foi moi duro. Meu irmán e máis eu velabamos horas a esghalla, domingos incluidos. Con esforzo e roubándolle moito tempo ao lecer, conseguín batir o récord de colocación de manguitos. A xerencia recompensoume cun posto directivo no sindicato vertical. E cando me atopaba no cumio do éxito, despedíronme. Confiáralle a un camarada un pequeno segredo: o airbag do copiloto non saltaba cando o coche ía a máis de 100 km/h e co aire acondicionado aceso. Negueino todo con rotundidade pero o Comité de Empresa puxose do lado do chivato. Aos 30 estaba fodido, fodidamente fodido. O que tiña sido o centro de toda a miña vida adulta fora ao carallo e eu estaba esfurricado. Durante un tempo non souben qué facer. Foi un fracaso moi notorio e mesmo pensei en fuxir do val (do val do fragoso). Pero algo comezou a abrirse paso en min; aínda amaba o que facía. O resultado dos acontecementos non mudara ese feito nin un chisco. Fora rexeitado pero aínda estaba enconachado. Así que decidín comezar de novo. Naquel momento non o vin pero ser despedido foi a mellor cousa que me puido ter pasado. Cambiei o pesado fardo do éxito pola lixeireza do principiante. Entrei nun dos períodos máis creativos da miña vida. Montei un taller ilegal e comecei a importar de Alemaña coches roubados de alta gama e coñecín a Moncho, un oso carteiro de Carballo. Nun deses inexplicables xiros do destino, Catro Rodas absorbeu o meu negocio e as técnicas de persoal e de marketing que eu desenvolvera por libre constitúen agora o cerne do actual renacemento desta gran empresa. E Moncho e máis eu desfrutamos de mil e unha noites díldicas. Estou ben certo de que nada disto tería acontecido se non me tivesen botado de Catro Rodas. Foi unha medicina horrible pero o paciente necesitábaa. A única cousa que me mantivo en marcha foi a fe no que facía. Tendes que atopar aquilo que amades. E isto vale tanto para as vosas carreiras como para as vosas fodendas. Se aínda non atopastes, seguide procurando. E non me sexades nenazas.

A terceira historia é sobre a morte. Cando vén ao caso, miña avoa recorre sempre a aquel brillante adagio escatolóxico “Cagha o rei, cagha o Papa, sen caghar ninguén pasa”. Só que non é verdade. Hai un par de anos entrei en urxencias medio morto cunha oclusión intestinal severa. Os  médicos conseguiron facer unha evacuación mecánica pero, aínda así, dábanlle poucas esperanzas á miña familia; a vesícula biliar estaba perforada e o liquído noxento espallárase por todo o baixo ventre. O cirurxián tivo que instalar un muro de contención para tapar o burato e, milagrosamente, aos 20 días estaba comendo callos con chourizo. Moncho chorou de alegría. Tendo pasado por semellante trance podo dicirlles que a morte é, ademais dunha putada, un conceito extremadamente útil; de feito, a morte é o empresario máis innovador que eu teña coñecido: bota a xente á rúa sen ningún tipo de escrúpulos. Así que non se deixen intimidar polo ruido das opinións alleas. Sigan o seu corazón e …  al enemigo, pisalo.

Un serán, alá por 1.978, cheguei a casa apoucadiño cun traballo que fixera na clase de pretecnoloxía: un castelo de pinzas da roupa. As almeas estaban eivadas, as portas eran máis pequenas cós marcos e a ponte levadiza non se elevaba. Cando as bágoas estaban a piques de escorregar polas fazulas, miña nai dixo: “Tranquilo, meu fillo, coitado!, saíches ao chafallas de teu pai”.

Pode imaxinalo? Non? Entón, ou vostede é un laico intolerante ou un islamófobo liberticida. Ou as dúas cousas ao mesmo tempo. Existe, porén, unha remota terceira posibilidade: que vostede acredite cegamente no carácter aconfesional do Estado.

Estes días lin por aí que estas operetas do Vaticano non son máis có canto do cisne; Moscú seguiu padecendo os multitudinarios desfiles militares mesmo cando cando os cascallos dos soviets caían sobre as cabezas dos asistentes.

Por razóns obvias, a miña cultura teolóxica é tan escasa que non me vou atrever a calificar as xornadas mundiais da mocidade de anticristiás; aínda que a idolatría, a mercantilización da fe ou a connivencia da xerarquía co poder establecido non semellen actitudes moi católicas. E así, en principio, puidera parecer que  non hai nada máis fariseo que xustificar todo este circo en función dos supostos beneficios económicos para a economía madrileña.

Pero o que ninguén pode negar é o carácter senón laico, si manifestamente mundano da celebración tal como testemuñan as colas para comer no burguer king, os torsos espidos en cuatro vientos, os equipos de son megadecibélicos, os berros durante os discursos pastorais, as tonadillas guitarreiras nos parques, os confeti, os tops delas, as bermudas deles.

En definitiva, o que tivo lugar durante esta longa fin de semana foi unha delirante posta en escea do misterio da santísima trindade: o acampamento scout, o benicàssim meseteiro, o mitín tea party: tres acontecementos distintos para unha soa fe verdadeira.

Finalmente, hoxe, o clan acabou de desentrañar unha coutada que posúe nunha das abas do monte alba. Unha coutada (ou tomada noutros lugares da nación) é un cacho de monte de titularidade privada. Son eses espazos infestados de silvas, silvos e xestas que circundan e se inmiscen nos territorios habitados. Simplemente os preparativos, merecerían por si sós, un episodio especial de callejeros viajeros; sobre todo se non se dispón do vehículo apropiado: o chimpín. Os utilitarios (agás, se cadra, os modelos XL) toleran mal os ancazos, as forquitas, as machetas e, sobre todo, as desbrozadoras. Calquera pode comprobar que, aínda abatendo completamente os asentos traseiros, só queda un lugar habitable para o disco de tres follas: o que separa o piloto do copiloto. Nesas circunstancias, baixar o freo de man e cambiar de marcha (sobre todo, a segunda e a cuarta) implica un risco de amputación que, estou seguro, Weber (Mark, non Max) non estaría disposto a correr.

Dende hai ben anos, un atallo percorre de norte a sur o noso minilatifundio. E así, para iren ao bar, á farmacia ou ao coller o vitrasa, os veciños aforran unha media milla. O estreito sendeiro non desaparece nin siquera na estación das chuvias cando a floración é máis intensa e a vexetación pode chegar a atinxir os 2 metros de altura. Os paseantes adoitan facernos agasallos: bolsas do lixo, cueiros, metálicos enferruxados, libretas, cabichas (si, colillas, si). Desta última volta e trala primeira xornada de traballo, alguén non puido evitar a tentación de depositar unha impresora de papel continuo e un televisor de 365 liñas debaixo dun carballo recén liberado das invasións bárbaras.

O problema é serio: a teimosía (sexa dolosa ou culposa) dos veciños vese amparada polo dereito de usufructo; pero, por outra banda (pola nosa), o terreo está perfectamente delimitado cos seus marcos de pedra, as súas escrituras e a súa liquidación do imposto de sucesións (falo de cando os ricos pagabamos impostos, claro está). Os meus avós paternos, coitados, partiron alí o lombo durante anos sen fío. En definitiva, que hai que ser moi parvo ou moi listo para no se decatar que aquilo forma parte do que calquera ser humano normal considera o máis sagrado: o patrimonio alleo. Pero si, no mundo hailles xente rarísima.

Esta mesma tarde mentres eu lle dou gas ao aparello, unha extraterreste cun blusón por enriba do xeonllo, chanclas e lentes de sol intenta traspasar os límites do politicamente correcto. Nos días previos, a estratexia das nosas mulleres consistira en acumular a maior superficie posible de detritus na entrada e na saída do corredor empregado polos nómadas. Así que a intrusa vese obrigada a subir a un pedrolo e ensaiar unha especie de spagat con chimpo. Unha vez recuperada, érguese con estilo, camiña con moita prudencia por entre os espiñentos restos da toxeira e aos poucos segundos e sen ter cruzado palabra con ningún dos presentes, penetra no portal do predio aghalponado colindante. Pola súa indumentaria e polo ruido das chapuzaduras, deducimos que aquela precariedade serve de paisaxe a unha poza con azulexos. Nun dos cantos, o muro de bloques aparece culminado por 3 fileiras de ladrillos que, xunto cuns piares de madeira, soportan un pequeno teito do que sospeitamos é un churrasqueiro. Por suposto, en ningún momento fomos consultados sobre esta flagrante alteración de elementos comúns.

Como poderán imaxinar, estamos indignados. Xa de volta na casa matriz, alguén fala de espichar un letreiro co lema Prohibido o paso. Propiedade privada pero deseguido, o propio promotor da idea se decata da ineficacia dunha medida tan laxa. O cerramento de arame tampouco resultaría especialmente disuasorio; en calquera chino venden alicates por 1 euro. Sen dúbida, a solución máis efectiva pasaría por unha desas modernas barreiras, ben sexa de ferro ou de formigón. O problema é que os gregos atoraron a billa do creto. Do que non cabe dúbida é de que a polémica se ha resolver perante as cámaras de Galicia Hoxe ou España Directo ou Europa en Liña; e nós no papel de roubacamiños, claro.

Por enriba, para un comunalista como é o caso, o dilema moral é aínda máis lacerante que a insolidariedade e a falta de respeto dos seus conxéneres. Vale, o que é meu é de todos sempre que eu me poida mergullar sen ter que pedir permiso na auga clorada da pileta de calquera camarada. Por iso, para ser verdadeiramente liberadora, a ideoloxía colectivista esixe unha renuncia unánime e de vez. Mentres tanto, cada un na súa casiña e Deus na de todos.

Esta casoupa flotante é dúas cousas ao mesmo tempo: unha sauna e unha cámara escura. Mentres se cocen, os usuarios poden contemplar a paisaxe circundante reflectida nas paredes do interior do receptáculo. Trátase dunha obra de arte móbil grazas á cal, os habitantes de Turku disfrutan, in situ, do espectáculo da creación, tanto da natural como da artificial.

Resumindo moito, podemos afirmar que a cidade finesa é unha especie de Ferrol high-tech (nalguhas zonas da área metropolitana o desemprego chega a atinxir os 16%). Dígoo porque estou seguro que, ao pertenceren a unha xeración sobreducada, vostedes non terán nin puta idea de xeopolítica escandinava. E tampouco saberán que Turku é, xunto á veciña Tallinn, a cidade europea da cultura do ano que actualmente estamos a padecer. Loxicamente, a cousa funciona viceversa: os estonios descoñecen que en 2.016 o tinglado se vai montar en Donosti. Como, por sorte ou por desgraza, España nos pilla un pouco lonxe, os trans-minhotos non teremos que esperar tanto: só unha hora e seis meses, máis ou menos.

Pero non perdamos o norte. Como poden comprobar vostedes mesmos, a programación turquesa zumega espírito ikea: funcionalidade eco-comprometida ao servizo do capital … social. Carreiras de carrilanas, xardinería, operetas populares, camiñadas astronómicas, fotografía tout court, homopornografía übermensch, regatas de traíñas, deseño con enxeño, arte na rúa, storytelling … e calor, moito calor.

Para que os electores dun determinado lugar poidan fagocitar a derradeira das vangardas, os seus representantes teñen que elaborar o típico proxecto contencioso-administrativo. E supoño que oubear ben alto en Bruxelas e Luxemburgo. O que está en xogo é aquilo polo que calquera empresario urbano devece: redimensionamento das infraestruturas aeroportuarias, estacións intermodais, museos de arte contemporánea, cartaces tridimensionais, pazos de exposicións, circunvalacións convexas, sonados auditorios e, por suposto, artistas de recoñecido prestixio internacional. Barcelona iniciou o camiño hai ben anos e agora, grazas a financiarización das finanzas públicas, mesmo un páramo siderúrxico poder converterse nunha TM.

En definitiva, o mercado da cultura como unha manifestación máis da cultura de mercado. E o consumo da cultura como variante da cultura de consumo.

Porque os cultivos plántanse para sacarlles algún proveito material.

Pois si, estamos en 1.959; ou se cadra, en 1.859. O caso é que como xa está todo inventado, nin siquera os máis emprendedores poden evitar a tentación de resucitar os mortos. Yo pecador me confieso: non lin absolutamente nada de Ayn Rand; nin teño pensado facelo en séculos vindeiros (demasiados inimigos aos que coñecer!). Pero sei que ela foi unha pioneira, unha desas escravas da liberdade que, grazas ao seu espírito indomable, foi quen de abrir a senda da racionalidade e do obxectivismo. Porque as leis non teñen que interferir nas prácticas sexuais entre adultos, mesmo nas máis noxentas. O Estado debe limitarse a enchironar os malos e afastarse da economía con moito máis motivo que da relixión; o amor é un negocio no que moi poucos merecen triunfar.

Ah! E os árabes aínda camiñan a catro patas.

Os novos filósofos son vellísimos. Dejà vu. Dejà vu. Dejà vu.

Nos cuesta aceptar muchísimo que el mal existe, que hay gente que es mala; va contra lo que nos enseñan”, indica el sociólogo. Esos primeros encontronazos con una realidad no tan ideal ponen a los jóvenes en guardia y les hacen recordar que su madre ya les dijo que no se confiaran.

Os nosos tataravós xa coñecían a historia do home do saco. Pois parece que hai catedráticos de ciencias sociais que acaban de descubrir a pólvora. En todo caso, os estudos demostran que os españois novos e pobres ademais dun pleonasmo son uns fillos de puta desconfiados. En cambio, os dinamarqueses de clase media reciben cun sorriso a todas as persoas auténticas. Por qué esta diferencia? Pois porque eles xa hai ben tempo que disfrutan dunha democracia real.

Outro choio tirado é o de alto funcionario monetario. Porque qué é o que se precisa para ser presidente do FMI ou director do Banco de España? Constancia. Repites en voz alta e a todas horas tres palabros e xa está: desregulación, privatización, flexibilización; desregulación, privatización, flexibilización; desregulación, privatización, flexibilización. Concordarán comigo en que unha tarefa tan sinxela pode ser desenvolvida por un home, por unha muller ou mesmo por unha quenlla. Iso si, para estes postos esíxese coherencia e tamén un sono pesado.

Porque en contra da opinión maioritaria, as finanzas sexan locais ou internacionais non son tan complicadas como puidera parecer a primeira vista. Ao final, todo se reduce ao sentido común que, como se sabe, é o máis liberal dos sentidos.

La anterior no es sino una lógica posible para abordar la transición que las AAPP deberán realizar en los próximos años para mantener sus actividades básicas sin lastrar la competitividad de la economía. A ella se suman otras lógicas, que tienen que ver con la dosis justa de servicios públicos para preservar la cohesión social y la igualdad de oportunidades, pero no más. O con el compromiso de los beneficiarios de los servicios públicos en su uso responsable, por ejemplo, mediante participación en el coste de los mismos pagando una parte de dicho coste.

Colonizador de mercados emerxentes tamén soa a difícil. Nada máis lonxe da realidade. É chegar e encher. Literalmente. Sen máis. Así de simple. O único inconveniente: o desapego. Pero fáganme caso; se teñen un fillo preuniversitario, non antepoñan o proteccionismo de papá aos incalculables réditos da liberdade individual. Definitivamente ésta é a carreira do futuro anterior.

En palabras de Juan Arteaga, de Llorente&Cuenca en México: “El mundo laboral no tiene nada que ver con España. Trabajas muchísimo, hay menos vacaciones. Pero te premian el esfuerzo. El que trabaja bien crece muy rápido. Yo llegué sin dinero y sin contactos y en cinco años llevo la comunicación de Coca-Cola en el segundo mercado de la empresa en el mundo, con 30 años”.

Para comercial, en cambio, non serve todo o mundo. Hai que dominar á perfección as técnicas da agit-prop e posuir un talento especial para a seducción. Hai xente que nace con esa habilidade pero a maioría ten que aprendela nalgunha academia.

También hay que decir lo costoso que es para una empresa tener que pagar indemnizaciones. ¡Pero si tiene paro y a lo mejor tiene un empleo en el otro lado! Eso es un disparate. No es una conquista de la clase trabajadora, eso destruye a los trabajadores, porque no crea empleo. Y si no hay empleo no hay trabajadores ni derechos que defender. Y luego está el 43% de paro juvenil, a los que nadie representa. Se representan ellos solos acampando en las plazas de las ciudades. La legislación debe reformarse de forma radical. No creo que haya nada que preservar.

Benvid@s á sociedade dos acampados; porque todos merecíamos un teito.

-Introduzca PIN.

-8059.

-PIN incorrecto. Quedan 2 intentos.

-Jo-der, non hai dios que marque estes números tan pequenos!!! A veeer: 8-0-5-9

-PIN incorrecto. Quedan 1 intento.

-Pero qué dices! Cómo que incorrecto??? Ah, claro, non, 8059 non é. Ou si? Cómo coño era? Joder!! Fufffff  Laostia! (Expiración terminal): 8095?

-PIN bloqueado. Introduzca PUK. Quedan 10 intentos.

MIERDA, MIERDA, MIERDA!! JODER!! MIRA QUE ERES TARADO, TÍO!! Pero cómo merda era?……………………………………………………………………………..

…………………………………………………8075, 8075, 8075 GILIPOLLAS!!

Debaixo do rectángulo en branco, consegue distinguir un botón con 3 letras: SOS. Prémeo apresuradamente:

-112 Centro de emerxencias de Galicia, boa tarde?

-Eeeeh?! (Mire é que bloqueei o pin do móbil, qué podo facer? Qué lle parece un transplante de cerebro?), ai perdoe, creo que me confundín.

-Non se preocupe, boa tarde – retruca un nariz.

Mmmmmmmmmmmmmm. JO-DER. MIERDA. Pois nada. Terei que chamar a S. dende unha cabina. Ela ten que ter o número. Seguro. E onde coño atopo eu agora unha cabina?

Comeza a descender a rúa Urzáiz. Ai si, é verdá, alí  polo bankinter hai dúas. Ou había dúas. En 1.989.

A esa hora da tarde a calor é californiana (it never rains in southern california). Nativos e visitantes van ataviados como corresponde a un rodeo drive low cost: (zara, stradivarius, esfera, curtidos blanco). Eles, andares semicurvados, con bermudas vaqueiras esfiañadas á altura do xoenllo, nikis pectorais, lentes de sol formiculares e chanclas dedagorda; e tatuaxes, moitas tatuaxes (na barriga da perna, na parte interior do antebrazo, na parte exterior do bíceps: a estética carcelaria na cultura post-pospolítica: maridaxes e interferencias). Elas, funambulistas, dereitas coma beretes, con minisaia porta da sacristía (ou no seu defecto shorts bunda bunda), melenas belenesteban e pornotacóns.

Onda a farola, a antisistema (leggins e rastas, of course) intenta escribir algo nun enorme cartón deitado no chan. Unha arribaespaña añosa e anticristo acurrálaa sen piedade:

-Claaaro! Lo fácil es estar aquí tirada todo el día pero de ganaros la vida honradamente, nada de nada. ¿Y quién os dá las ordenes, eh? ¿Quién?

-Pero ¿qué dice señora? Nadie nos da órdenes.

-Ya, y yo me chupo el dedo! Pensasteis que el domingo os iba a salir igual de bien que la otra vez, eh? ¡Sinvergüenzas!

-Vale, señora, si, a mí me llamó directamente Rubalcaba.

Outro perroflauta (todos somos perroflautas) acode en auxilio da camarada. O noso home está por darlle unha aperta a parella pero, coma sempre, o seu espírito casual paralízao no último momento; ademais eles están demasiado ocupados repelendo a agresión.

Vira un chisco cara á dereita e, efectivamente, alí as están!! rodeadas de proclamas, xusto á beira do contedor de plástico alternativo.

-Eeeh Cómo se facía?. O cristal da pantalla está totalmente esnaquizado pero aínda así, consegue ler: insira moeda. Presiona o cilindro lateral e o euro esvara polo tobogán interior para caer no cubículo destinado ao cambio. Segunda tentativa. Idéntico resultado. Mesma operación no aparello xemelgo. Idem.

Ai me cagho na mar! Desorientado e fibrilando, adéntrase no corazón comercial da cidade. Nun lateral do museo, os consumidores poden contemplar unha ducia de piojosos enriba dun círculo de colchóns. Tocan a guitarra. Tócate los cojones!. O barclays, empapelado. O sol, soleado.

-Puaj!! Outra patera!?! Como me pregunten polo corteinglés mándoos a Barreras. Telojuro. E aínda por riba alemáns! E éstes non eran os que traballaban 18 horas ao día? Xubilados? Pero se éses daí (parella con carriño portabebé) non pasan dos 35!! 

Deambulando un chisco máis, atopa, de milagre e fronte ao teatro, outro interfono analóxico. E non está nun ERE!!

-S.?

-Qué?

-Mira, estou nunha cabina. Por casualidá, ti non terás o teléfono de L.?

-No, ghravado, non. Por qué? Qué che pasou aghora?

-Bloqueei o teléfono. Busca por aí, tenche que aparecer. E fala máis alto que aquí non se oe un carallo!

- Joder tío, eres un puto desastre!

-Quééé?

-Que se sabes por qué empeza máis ou menos?

-Non sei, ti vaime dicindo.

-A ver, espera que collo a última factura …. 689541237? 666982741? 654236988?

-Puff, para, para; creo que empezaba por 695?

-695455562?

-Pode ser, proba con ése. E pregúntalle onde quedamos.

(   )

-L.? Mira, son eu; que resulta que o parvo de C. bloqueou o teléfono; está nunha cabina. Que onde quedades?

Gargalladas enlatadas.

-C.! Di que na cafetería detrás do marco.

-Qué? Cómo? Cómo se chama?

-CHÁMASE CAFETERÍA DETRÁS-DEL-MARCO!!

-Ah, vale, pero detrás do marco hai unha cafetería?!

-Boh, hala! Adiós!

(Continuará. Ou non).