Hard-ware

Hoxe quero contarlles tres historias sobre a miña vida. Nada especial. Simplemente tres pequenas historias. A primeira vai sobre “conectar os puntos”.

Cando estaba en 1º de Bup, xogaba no equipo de cadetes de futbito da miña parroquia. Un día o ello gañoulle o partido ao superego: tiven unha erección involuntaria nas duchas, diante de vinte e pico adolescentes máis. Felizmente, os insultos (maricón, pervertido, porco) axudaron a rebaixar axiña aquela tensión insoportable. Un dos que máis me axudou naquel espiñento episodio foi josiño, o meu compañeiro de pupitre e amighiño del alma dende parvulitos; cando o saudei ao día seguinte pola mañá no instituto, ameazou con fostiarme darriba abaixo se lle volvía dirixir a palabra. Tras varios centos de miles de pesetas en terapia, finalmente fun quen de controlar a pulsión automutiladora xurdida a raíz daquel percance.

Outro día, 15 anos despois. Alguén, axeonllado nas baldosas do cuarto escuro se afana en facerme un blowjow de manual. Suxiro ir a unha cabina para acabar o choio; cando saimos ao corredor e as nosas miradas se cruzan, a pirola de josiño é o espello da súa alma.

Se non existisen as ereccións involuntarias nin a homofobia nin o machismo ou se o meu código xenético non fose tan deficitario en fortaleza emocional, xamais podería ter saboreado o dóce pracer da vinganza.

Por suposto, era imposible conectar os puntos e mirar cara ao futuro cando tiña 14 anos pero resultou moi evidente cando mirei cara atrás 15 anos máis tarde. Non podes conectar os puntos mirando cara adiante; só podes facelo se miras cara atrás. Así que vostedes teñen que confiar en que os puntos se conectaran algunha vez no futuro. Teñen que confiar nalgo: o barça, intereconomía, o facebook, a marihuana, o que sexa. Porque a certeza de que os puntos se unirán halles dar a confianza para seguir os pulos de seu corazón mesmo se os levan a nichos de mercado inexplorados.

A miña segunda historia é sobre o amor e a perda. Eu fun afortunado; sempre souben o que quixen facer: traballar en Catro Rodas. Ao principio foi moi duro. Meu irmán e máis eu velabamos horas a esghalla, domingos incluidos. Con esforzo e roubándolle moito tempo ao lecer, conseguín batir o récord de colocación de manguitos. A xerencia recompensoume cun posto directivo no sindicato vertical. E cando me atopaba no cumio do éxito, despedíronme. Confiáralle a un camarada un pequeno segredo: o airbag do copiloto non saltaba cando o coche ía a máis de 100 km/h e co aire acondicionado aceso. Negueino todo con rotundidade pero o Comité de Empresa puxose do lado do chivato. Aos 30 estaba fodido, fodidamente fodido. O que tiña sido o centro de toda a miña vida adulta fora ao carallo e eu estaba esfurricado. Durante un tempo non souben qué facer. Foi un fracaso moi notorio e mesmo pensei en fuxir do val (do val do fragoso). Pero algo comezou a abrirse paso en min; aínda amaba o que facía. O resultado dos acontecementos non mudara ese feito nin un chisco. Fora rexeitado pero aínda estaba enconachado. Así que decidín comezar de novo. Naquel momento non o vin pero ser despedido foi a mellor cousa que me puido ter pasado. Cambiei o pesado fardo do éxito pola lixeireza do principiante. Entrei nun dos períodos máis creativos da miña vida. Montei un taller ilegal e comecei a importar de Alemaña coches roubados de alta gama e coñecín a Moncho, un oso carteiro de Carballo. Nun deses inexplicables xiros do destino, Catro Rodas absorbeu o meu negocio e as técnicas de persoal e de marketing que eu desenvolvera por libre constitúen agora o cerne do actual renacemento desta gran empresa. E Moncho e máis eu desfrutamos de mil e unha noites díldicas. Estou ben certo de que nada disto tería acontecido se non me tivesen botado de Catro Rodas. Foi unha medicina horrible pero o paciente necesitábaa. A única cousa que me mantivo en marcha foi a fe no que facía. Tendes que atopar aquilo que amades. E isto vale tanto para as vosas carreiras como para as vosas fodendas. Se aínda non atopastes, seguide procurando. E non me sexades nenazas.

A terceira historia é sobre a morte. Cando vén ao caso, miña avoa recorre sempre a aquel brillante adagio escatolóxico “Cagha o rei, cagha o Papa, sen caghar ninguén pasa”. Só que non é verdade. Hai un par de anos entrei en urxencias medio morto cunha oclusión intestinal severa. Os  médicos conseguiron facer unha evacuación mecánica pero, aínda así, dábanlle poucas esperanzas á miña familia; a vesícula biliar estaba perforada e o liquído noxento espallárase por todo o baixo ventre. O cirurxián tivo que instalar un muro de contención para tapar o burato e, milagrosamente, aos 20 días estaba comendo callos con chourizo. Moncho chorou de alegría. Tendo pasado por semellante trance podo dicirlles que a morte é, ademais dunha putada, un conceito extremadamente útil; de feito, a morte é o empresario máis innovador que eu teña coñecido: bota a xente á rúa sen ningún tipo de escrúpulos. Así que non se deixen intimidar polo ruido das opinións alleas. Sigan o seu corazón e …  al enemigo, pisalo.

Un serán, alá por 1.978, cheguei a casa apoucadiño cun traballo que fixera na clase de pretecnoloxía: un castelo de pinzas da roupa. As almeas estaban eivadas, as portas eran máis pequenas cós marcos e a ponte levadiza non se elevaba. Cando as bágoas estaban a piques de escorregar polas fazulas, miña nai dixo: “Tranquilo, meu fillo, coitado!, saíches ao chafallas de teu pai”.